03-05-2005

terug

Koken met Celie

Na alle onderhandelingen en recepties in toprestaurants vindt ex-premier Jean-Luc Dehaene de keuken van zijn vrouw Celie nog steeds de beste. Al moet ze niet overdrijven met de rodekool, zoals blijkt uit ,,Koken met Celie'', nu in de boekhandel.

,,Als eerste minister moest hij vaak op restaurant. Achteraf wist hij niet meer wat hij had gegeten''

Sinds een paar jaar heeft Jean-Luc Dehaene zich ontpopt tot een volwaardige tuinadept, met specialisatie groenten en klein fruit. Toen hij en Celie in 1992 een huis bouwden in Koningslo bij Vilvoorde, mocht zij beslissen hoe het huis eruit zou zien. Maar van de tuin moest ze afblijven. ,,Want Jean-Luc wilde boeren'', zegt Celie.

,,Ik had nooit verwacht dat hij dat ook daadwerkelijk zou kunnen. Het was niks voor hem. Maar nu, zoveel jaar later, moet iedereen toegeven dat hij de slag beet heeft.''

Celie: ,,Omdat we behoorlijk traditionele mensen zijn, houden we de seizoenen in ere. Alles op zijn tijd, is het motto.'' ,,Dat is waar: in het wildseizoen eten we wild, aan zee vis, en groenten volgens het seizoen. We kopen ook liever de plaatselijke producten als die rijp zijn. In Amerika verkopen ze Belgian endives from Holland . Daar krijgt Jean-Luc het van. Witloof is Belgisch, zegt hij, maar we maken daar niet genoeg reclame voor. Heeft met trots te maken, wellicht.''

,,Ik probeer de seizoenen te volgen als ik kook. Hutsepot en zuurkool zijn voor de winter. Je moet dan geen aardbeien eten. We hebben trouwens in de tuin nogal wat fruit staan. Aalbessen, aardbeien, frambozen. Rode en witte. De kleinkinderen zijn gek op die witte frambozen. In de winkel vind je die niet gauw, ze zijn heel duur.''

Celie: ,,Wij zijn eigenlijk heel gewone mensen die graag gewone doordeweekse Vlaamse kost eten.'' ,,Als Jean-Luc hier één keer in de week eet, laat hij mij kiezen wat ik maak. Wij eten gewone kost, ook al omdat hij niet wil dat ik constant in de keuken sta. Toen hij eerste minister was, had hij in de Lambermont een kok in dienst genomen die heel gewone kost voor hem kookte. Hij moest natuurlijk dikwijls op restaurant. Maar als ik hem dan vroeg wat hij had gegeten, wist hij het niet. Dat interesseerde hem niet zo. Hij was daar voor z'n werk, eten was bijzaak.''

,,Jean-Luc is een alleseter. Maar maïs (,,Voor de kiekens'', zegt hij) en rodekool moet hij écht niet.''

Jean-Luc: ,,Tijdens mijn bezoeken aan het Witte Huis ben ik nooit verrast. De maaltijden waren zeker niet slecht. Maar wat je op het bord kreeg, benaderde nooit wat je topkeuken noemt.'' ,,Als ik zie hoe ze in Amerika koken! Zover gaat het hier ook nog komen. Ik heb ginder alle moeite van de wereld om in een warenhuis te kopen, want ik vind niet wat ik zoek. Ik ben zelf in de VS geboren. Mijn moeder was een goede kokkin en mijn zussen ook. Nu is alles voorverpakt. Er wordt eigenlijk niet meer gekookt.''

Jean-Luc: ,,Ik ben een meester-barbecuer. Ik amuseer me daar geweldig mee. Iets wat je heel graag doet, doe je dikwijls ook goed.'' ,,Hij zegt dat de barbecue is uitgevonden om hem te doen werken. Wij hebben een Oklahoma Joe. Die werkt zonder houtskool. Brandend hout verwarmt een tunnel waarin je het vlees of de vis braadt. Jean-Luc doet dat echt graag, ook vis of vlees in papillotte. Ik zeg dan hoeveel minuten het op de barbecue mag. Ik doe al het voorbereidende werk, hij bakt.''

Celie: ,,Tot ontzetting van de hele familie bemoeit Jean-Luc zich op vakantie in Sardinië ook met de menu's.'' ,,Daar doet hij boodschappen, hier nooit. Hij zoekt daar dan een menuutje uit, vooral met koude schotels en dingen van de barbecue. Ze hebben daar ontzettend lekkere dingen. Gamba's bijvoorbeeld, goed gemarineerd en op de barbecue. Ik moet wel altijd proeven of ze gaar zijn. Maar dat is alles wat ik mag doen. Hij maakt er zelfs de vis schoon. Ik mag dan achteraf de keuken opruimen, waar hij een onwaarschijnlijk slagveld van heeft gemaakt.''

Jean-Luc: ,,Als ik alleen thuis ben, gebeuren er in de keuken meestal ongelukken.'' ,,Het is geen geheim: Jean-Luc kan niet koken. Het enige dat hij zelf klaarmaakt, is koude aardappelen met mayonaise. Maar ik moet die aardappel dan wel gekookt hebben, want hij weet niet hoe lang dat moet.''

,,Ik hou hem ook liever uit de keuken. Hij is daar levensgevaarlijk. Hij is er eens in geslaagd de frietketel aan te laten staan onder een draaiende dampkap. Of hij laat de diepvriezer open staan, zodat ik alles moet weggooien.''

,,Eén keer heeft hij eens een stokbrood afgebakken in de oven. Hij liet het een hele dag in de draaiende oven staan. Hij was het vergeten, zei hij.'' (ape, frp)

Koken met Celie, Standaard Uitgeverij, 207 blz.

vpb