I
| Commissie Constitutionele Zaken (AFCO) |
| Commissie Buitenlandse Zaken (AFET) |
 |
 |
Commissie Beleidsuitdagingen en begrotingsmiddelen in de uitgebreide Unie 2007-2013 (FINP) Jean-Luc Dehaene over het FINP-akkoord van de Raad Een Unie van krenterige boekhouders Op zich is het een goede zaak dat de Europese Raad een akkoord heeft bereikt over de financiële perspectieven 2007-2013. Zo is er tenminste toch al een basis gelegd voor de onderhandelingen met het Europese Parlement. Maar daarmee is ook alles gezegd. Het is immers een akkoord zonder visie noch ambitie. Op een ogenblik dat de Unie de uitbreiding moet waarmaken, tot een succes voor iedereen, en bovendien nieuwe uitdagingen moet opnemen, zijn er niet minder maar net méér middelen nodig. Dat was ook het uitgangspunt van de Commissie die 1,26% van het BNP vooropstelde. Het compromisvoorstel van het EP bedroeg 1,18%. Het voorstel van de Raad ligt daar met zijn 1,045% BNP ver onder. Het is zelfs lager dan de begroting voor het jaar 2006 (1,093%). Het behoud van het uitgavenniveau van 2006 lijkt ons het minimum; temeer omdat de begroting van 2007 wettelijk dat niveau herneemt zolang er geen akkoord bereikt wordt met het EP. De argumentatie van Tony Blair dat eerst de landbouwuitgaven drastisch naar beneden moeten worden getrokken is unfair. Hij heeft immers zelf het uitgavenniveau voor Landbouw voor 2007-2013 mee vastgelegd in het akkoord over de uitbreiding. De landbouw moet inderdaad worden herzien, maar dan stapsgewijs. Zijn beknibbelen op de kredieten voor de nieuwe lidstaten is eveneens unfair en zeer kortzichtig. Unfair omdat hij één van de grote promotoren van de uitbreiding was en er nu de consequenties niet van aanvaardt. Maar ook kortzichtig. Iedereen heeft immers voordeel bij een herhaling van het scenario van de uitbreiding naar het Zuiden. Dit houdt solidariteit in, een zware investering in de nieuwe lidstaten om hun ontwikkeling te versnellen. Zijn halsstarrig vasthouden aan de 'Britisch Rebate' is totaal onverantwoord. De rebate heeft geen bestaansgrond meer aangezien de levensstandaard van de Britten ruim gestegen is sinds het ontstaan van de rebate. Ook de zes ondertekenaars van de "1%-brief" dragen een zware verantwoordelijkheid. Zij hebben het debat in de kiem gesmoord, en de weg geopend voor een louter boekhoudkundige benadering. Heel deze onderhandeling heeft duidelijk aangetoond dat het huidige financieringssysteem zijn grenzen heeft bereikt. Het is gebaseerd op bijdragen (dotaties) van de lidstaten aan de Unie. Deze dotaties maken integraal deel uit van de nationale begroting en dragen dus bij tot eventuele deficits. De eisen van het stabiliteitspact indachtig, kan men stellen dat Europa warm en koud blaast. Men moet terug naar echte 'eigen' middelen zoals het bij het begin van de Europese Gemeenschap het geval was. Toen waren de douanerechten de hoofdbron van inkomsten. Met een systeem van eigen middelen, van eigen belastingen wordt ook het Europees Parlement duidelijker voor zijn verantwoordelijkheid geplaatst. Nu spreekt het EP enkel over de uitgaven. Het heeft geen enkele verantwoordelijkheid over de inkomsten. Daar moeten we de komende jaren aan werken. In tussentijd moet het EP tot een akkoord komen met de Raad. Voor de werking van de Unie zijn de financiële perspectieven een noodzaak en een houvast. Zij moeten echter voldoende ruim zijn om de Unie toe te laten haar ambities waar te maken.
|
